'yüksek topuklu şiir'

öyle sessizdi ki cadde

nefesin duyuluyordu karanlığın içinde.

Karşıdan görünüyordu kadın

yüksek topuklarının üzerinde.

Bir senin arzularına fahişeydi kadın.

Sana dokunmak ölüm hazzı veriyordu ıslak tenine.

İşte tam orda o bankın üzerinde

ter biriktirirken doğan güne diyordu kadın:

“lâl kalmalı dilin rahmimde “

Rönesans ilan edilmişti;

kadının jilet bezenmiş aşk iklimine

Coğrafi keşifleri yaşarken ülkelerinde

Pusulalarda kuzey dudaklarını gösterirdi her seferinde

Tenini bahşediyordu kadın gülümseyerek

Endülujans ismiyle…

Kışa çalıyordu mevsim

Alçak basınç indirimi uygulanırken kasıklarının ötelerinde

Söylesene günah kaç paraydı?

Altına imza atılmamış gayri resmi sevişmeler otelinde.

(m.s) 16.10.2008

"gözlerine ferman"

Ayak bileklerinde doğuyor güneş

Ve son yıldız ölüyor ellerimde

Görülmüştür!

…

Siluetin vuruyor tuale

Huzura dönüyor manzaram

Çizilmiştir!

…

Gökyüzünü avuçluyor ellerin

Mısralar dökülüyor parmaklarından

Yazılmıştır!

…

Nefesin ayalanır tenimde

İçerime düşer can yüzün

Tadılmıştır!

…

Dudaklarında yanarken şiirler

Secde eder türküler sesine

Duyulmuştur!

…

Cehennemle yüzleşirken adın

Gözlerinin hududur "araf"

Geçilmiştir!

…

Mahşer yangınına benzerken eylül

Bir bayram sabahında geldi yar

İyiki ölünmüştür!!!

…

eylül 2010

İstanbul burasıysa gözlerin neresi?
O hatun kulenin gözleri olsa
Sana ağladığım gibi güzel ağlar mıydı



Bu lanet şehirde olmadığını bile bile
Hani o elbisemi giydim
Sen varmışsın gibi…
Gözlerim aradı o kalabalıkta seni…
Canım kahve çekti
Sen yoktun içemedim
Ben nefesine değene kadar bırakma demiştim ya o meleti
Gelince karşılıklı içeriz
Belki yokluğunu ayalar yürekten diye
çok derin çektim
İçin kadar derin
Kimseye söyleme ama ağladım
Yokluğuna ağladım
Seni özledim ağladım
Duysana sevgili
İstanbul burasıysa gözlerin neresi

Yokluğuna sımsıkı sarıldı kollarım
Yokluğunun gözlerinde bile öylece kalakaldım
Yokluğunla bi kaç kelam ettim
Yokluğunun nefesine dokundu dudaklarım
Yoktun
Yoksun bıraktın
Yoksun sevgili
İstanbul burasıysa gözlerin neresi





Burası çok karanlık
Sen yoksun
Biri bu şehrin ışıklarını kapamış
Ya kaldırsınlar şartelleri
En iyisi sen gel bu şehre
Ay-dın-lan-sın
Dedim ya karanlık
Bilirsin nasıl korkarım
Söylesene sevgili
İstanbul burasıysa gözlerin neresi




Tarih ekimin yedisini gösterirken
Sesin geliyor ötelerden
İyiki doğdun sevgilim diyorsun ya
Doğuyorum gülüşünden
İyiki sen de varsın yar
Mucizem
huzurum
Kıymetlim
Sevgilim
İyiki sen de varsın
Şimdi ben söylüyorum
İstanbul burasıysa
Gözlerin araf’ım sevgili…

07.10.2008

"korkma"

onca yaradan sonra zamanın sunduğu bir armağan olmalı bu ses

hani kurak bir iklime düşen ilk su damlası gülüşün..

içimi yıkıyorum seninle

“a-r-ı-n-ı-y-o-r-u-m”

olmadığın anların hepsi için bi kalem kırıyorum.

Aklıyorum kendimi seninle sen esarete boğduğum her günün BERAATİSİN..

biliyorsun!

Kor-ku-yo-rum

Kor-ku-yor-sun

Korkma!

Dedim ya “masal gülüşlüm” sesine nefes olmaya geldim,

sen de açılan her yaraya nefes sürmeye sessizce

Korkma!!!

Sen yüzünü çevirmedikçe yüzüme

Susturmadıkça sesimi içinde

Gülüşüne geldim..

İnadına varolmaya

Yok olduğun her güne

Korkma !!!

16.08.2008

"günah"

Nefessiz şevişmeler boşluğundan
sesleniyorum sana…
Hangi ten kokunu unutturur
Tüm dokunuşlar zina tadında
Ateşi göze alırcasına…


“Araf”ın en yalnız yerinden
sesleniyorum sana…
Yüzün kadar gerçek
“biz” kadar gerçek bir yalnızlıktan
Hadi doldur şarjörünü silahın
Gözlerinin kurşunuyla.
Raks eylerim nefesinle
Pervasız kayboluşlarda…


Şah damarımdan süzülen kanın renginden
sesleniyorum sana…
İntihar gözlerinin ardında
Ölüm orgazmı tadıyor azrailin altında.
Hayat şaha kalkmakta…



Teninin en kuytusundan
sesleniyorum sana…
Ayak bileklerin dudaklarımı yakmakta.
Düşler alabildiğine fahişeyken
Gözgöze gelmek imkansız
Gecenin örttüğü dokunuşlarda….

"revan"

vuslatın siyahına and olsun
özledim...

çek elini nefesimden
ölüm ıslık çalıyor ötelerden
gitmek var kırlangıçların kanadıyla
etme gel tut kanadımdan
özledim..

çek elini sesimden
şirret bir fahişe basıyor çığlığını kusarak
teninin en kuytularında jilet parçaları
daha yükseliyor sesi
daha
daha
revan kan
her yer maviye dönüyor
etme gel tuz ol kuytularıma
özledim...

çek elini bakışlarımdan
sokağın başında bir adam
salyangoz satıyor utanarak
yüzü mahkum, elleri tutsak
avazı yırtılıyor
ar denilen duygu yasak
etme gel utanmıyorum artık
özledim..

çek elini düşlerimden
beyaza bezenmiş saçlar
vuslata daha yakın zamanlar
yarım bir nefes
sedasız bir ses
yorgun bakışlar
ve sen..
etme gel sûkut-u yâr
özledim...

vuslatın beyazına and olsun
çekme ellerini ellerimden..
özledim..

..

Su dagdaki gezene bak

Gözlerinin rengine bak

Mavi gözler kan kan olmus

Su felegin isine bak

Daglarda talan olur mu

Dosta hiç yalan

Ölürsem duyan olur mu

Su felegin isine bak.

Günlerdir acınacak bir ses tonuyla dilimde bu türkü…

Ne fark ettim biliyor musun?

Ben tüm sevdiklerimi senle sevmişim meğer

Eylülü, kozayı, bağlamanın-bendirin sesini,

Hatta bu türküyü bile

Hani dün dedin ya

“meğer sevmek nasıl öleceğini bilmekmiş” diye

bu sefer haklısın

aşk dedikleri şey o izbe yere nefes alırken girmenin bir nevi lacivertiymiş

meğer aşkın rengi siyah;

günler aşkta hep geceymiş

isyanmış aşk

yaradana yalvarmaktan usanmakmış

sonu boka saran bir masal

içindeki vaveylanın ayyuka çıkmasıymış

aşkın yaşı 17 imiş meğer

22 sindeki ise sadece tüm varlığını kül eden bir yangın

ve acıdır ki

bu yangına bir yudum su bile harammış…

sokaklarını bile bilmediğin şehirden yükselen

şiddetli bir acıymış aşk

ve içinde kelimeler savrulurken

birini bile rotaya sokamamakmış

aşk delirtircesine bir sukütmuş meğer

içindeki veledin intihara meiliymiş

aşk

aşk mı?

………..

AŞK: hiçbir zaman gözlerinde suretimi görememekmiş…

03.10.2007

Tüm dönüşler sana imiş meğer

Tüm çıkmaz sokakların,

en çıkar yanıymışsın SEN

Dolu dolu gülümsemem

Özlemim…

karşında gururu bi’ yana bırakıp

Secde eden kelimelerimsin “SEN”

Bilirim yasaktır can yüzün içime

Adını da söyleyemem

Her hecesi kor olur dilimde…

Bilirim varlığın yasaktır bu bende …

Kimse bilmez…

Düşlerimde;

Gecelerin olurum

Dudağın kenarındaki manasız gülümsemen

Türkülerin…

Yürüdüğün izbe sokaklar…

Dudaklarından dökülen bir tornacı küfrü…

Elimi bile uzatamadığım düşlerin olurum.

Anla be sevdiğim

Ben ne zaman seni düşürsem aklıma

Tüm varlığımla

“SEN” olurum…

“merve sönmez”

26.09.2007

Yine sen kokuyor gecem

Hani yağmur sonrası toprak kokar ya

Hani içine çekersin tüm varlığında hissedersin kokusunu

Toprak kokuyor gecem

sen kokuyorsun işte be sevdiğim

Bu kadar sevmemeliydim seni

Ya da sevdirmemeliydin sen kendini

Kelimelerim bile ihanette

Ne yapsam nereye yol tutsam

Her yer izbe karanlık

Sen bilmessin ama ben hala

Küçük masum bir kız ürkekliğiyle

Korkarım karanlıktan

Bu kara geceler uzun

Ve ben

Sensiz geçen her gecemde

KORKUYORUM…

Sen varolmaktasın oralarda

Ben ise sensizlikten

Her nefes alışımda dirhem dirhem

YOK OLUYORUM

Ne diyeyim ki “can yüzlüm”

GİT!

Nasıl olsa

“SENİN MEMLEKETİN BENİM

KİMİNLE NERDE NEFES ALIRSAN AL

TOPRAKLARIMA GÖMÜLECEKSİN”

“Merve Sönmez”

11.09.2007

CAN SAYDIĞIM"

Sen gideli kaç gün oldu saymıyorum artık

Sesin sesime deymeyeli ne kadar oldu?

Sensiz zamanlarım senli zamanlarıma galip

Sanki gönderecekmişim gibi

Her gün bir mektup yazıyorum sana

Özenle başlıyorum her cümleye

Sayfalar dolusu senden bahsediyorum

Arada kendimden

Seni özlediğimden

Bursaya sığamadığımdan

Arada izbe küfürler savuruyorum

Hayata …

Sana …

En çok da bana…

seni hala özlüyorum diye

içimde benden kayıtsız bir kavga hali

bakalım kim kimi öldürecek?

Uykusuz geçen gecelerimi anlatıyorum sonra sana

Nasıl zor olduğunu

Kızgınlıklarımı kırgınlıklarımı

Sonra susuyorsun

Anlamamı bekliyorsun içimde

Canımın ta içindesin hala…

ANLIYORUM

Neden bilmiyorum ama

Her defasında görüşmek üzre diye bitiriyorum yazdıklarımı

Özenle katlıyorum

sarı bir zarfın içine koyuyorum

Sonra diğerleri gibi

Senin emanetlerinin yanında yerini buluyor o da

Ne zaman geçer bu esaret

Sanırım bir muamma

Ne denirki can saydığım

Sen bilmesende

Ben hala sana birikiyorum….Kaydı Yayınla

"merve sönmez"

24.08.2007